Waddenproducten bij restaurant De Luwte op Texel

‘De luwte in de vis’ luidt de titel van het gedicht op de bar van restaurant De Luwte in Den Burg. Het klinkt poëtisch en filosofisch en ik heb geen idee wat er wordt bedoeld. Als ik ernaar vraag, klimt de serveerster op een stoel om mij van een hoge boekenplank een bundel aan te reiken waar de tekst in voorkomt. Het tafereel zegt meteen iets over de ongedwongen sfeer in dit enigszins Frans aandoende restaurant.

Huiselijke inrichting

‘Ja, net een gezellig Frans dorpsrestaurant’, zegt mijn vriendin. Maar waar zit ‘em dat nou toch in? We sommen op: geblokte tafelkleden met papieren morskleed erop, knoflookstreng naast de open keuken, een mand met pompoenen, houten brede plankenvloer, robuuste metalen letters Luwte tegen de muur, oudgroen dat in allerlei varianten aanwezig is en gordijntjes waarvan de roede halverwege het raam hangt. Plus de rij vazen met lupines en anemonen pal na de ingang alsof iemand net een groot veldboeket heeft geplukt en het daar even snel heeft gestald. Op de stoep vervolmaken metalen klapstoeltjes het plaatje. Eigenlijk ontbreken alleen de platanen in dit dorpscentrum van Den Burg. Nu is Texel qua temperatuur natuurlijk geen Zuid-Frankrijk. Maar verder…

Lokale en biologische producten

Restaurant De Luwte werkt zoveel mogelijk met biologische producten die bij voorkeur afkomstig zijn van Texel en de Wadden, zoals het lamsvlees, de oesters en de kokkels. Wat een plek. En wat een menu ook, bijna alles lijkt me lekker. Uiteindelijk ga ik voor pastrami met kokkels, langoustinebouillon, aardpeerchips, oregano en paprikamayonaise. De praktisch rauwe kokkels lijken wel kleine oestertjes en die pastrami past er wonderwel bij. Daarna malse polderhoen met morieljesaus, pastinaakpuree, snijbiet, klassiek gestoomde aardappels met boter en peterselie en sla zonder toeters en bellen maar met kleine gele zurige bloempjes en dat blijkt broccolibloesem te zijn. Alles even goed, net als de wijn.

Lamsvlees, kokkels, oesters en eetbare bloemen

Inmiddels is het al aardig laat, maar dat is totaal geen probleem. Je kunt op je gemak tafelen en we zijn ook niet de enigen. Ik lees de rest van de tekst op de bar uit het gedicht van Elma van Haren: ‘De vis kwam rul en gaar uit de oven. Hij viel in mooie schijfjes uit elkaar zoals vissevlees dat doet, keurig in elkaar passend.’ Ook als ik het boek erbij pak, wordt het me niet 1-2-3 duidelijk. Volgens de serveerster bedoelt de schrijfster de ruimte tussen de schijfjes die zo vanzelfsprekend is en een zekere rust uitstraalt als ze het heeft over de luwte in de vis. Zoals bij kabeljauw. Maar wat heeft dat met restaurant De Luwte te maken? Het blijkt dat kok Evert tegen de zestig liep en als het ware een luwte in zijn leven ervoer, toen hij besloot om een restaurant te willen beginnen. Die ruimte die hij toen voelde, daar profiteren wij nu van. De luwte in de mens. Ik begin het te begrijpen.

Delen: