Zelf gekweekte groenten en bloemen bij restaurant Vork en Mes in Hoofddorp

Net zo min als ik een bouwwerk van een gevierd architect verwacht in zeg Nieuwegein of Zoetermeer, denk ik aan een goede kok in Hoofddorp. Nu ligt restaurant Vork en Mes ook niet echt ín Hoofddorp maar in de plattelandsbushbush. Vlakbij de provinciale weg en een onbeduidend kronkelweggetje, over open veld en betonplaten waar geen huis te bekennen is, voordat ik de bocht om opeens aan de rand sta van een redelijk vers aangelegd recreatiegebied met bos. Nog verrassender: iets verderop doemt uit het niets een futuristisch gebouw op dat als een schiereiland in een waterplas ligt met terras rondom. Op de kant een moestuin, bijenkorven en Hongaarse biggetjes met heus krulhaar. Het blijkt het voormalig toegangspaviljoen van de Floriade te zijn. Sinds acht jaar zit in deze uithoek restaurant Vork en Mes van chefkok Jonathan Karpathios. Die niet alleen veel groenten en bloemen gebruikt, maar die ook zelf kweekt. Deels naast het restaurant, deels in een kas in Aalsmeer.

Een menu vol eetbare bloemen

Nu het nog fris is, eet je binnen, op de eerste verdieping met uitzicht over het water. De schuin oplopende muren zijn bedekt met foto’s van de gerechten. Kleurig door alle bloemen. De borden blijken er in werkelijkheid net zo uit te zien. Je eet er een stuk of drie gerechten en dat is echt genoeg. Veel groenten. Ondertussen krijg ik van de attente bediening les in eetbare bloemen. Zo kan rucola bloeien als je die laat doorschieten. Waarbij je dan gewone rucola (geel), wilde rucola (paars) en tamme rucola (wit) hebt. Verder zijn er op dit moment goudsbloemen (geel), korenbloemen (blauw) en oostindische kers (oranje). Allemaal te bewonderen op het bord. En dan heb ik het nog niet gehad over de crème brûlée van het seizoen, lila en gemaakt van viooltjes. Onbespoten viooltjes dat wel, anders zijn ze niet eetbaar.

Buiten aan het water

De kaart van Vork en Mes is origineel en een walhalla voor vegetariërs. Ik heb zin in vlees en eet een goddelijk gestoomd broodje met buikspek, zoetzure rode biet en een semi-hete saus. Erg lekker is ook de salade met noten, appel, zeewier en een sweet chili koekje. Van een van mijn disgenoten proef ik aardappelgnocchi met gekarameliseerde ui, rucola en een oude-kaaskletskop. Tot slot zwijmel ik bij mijn chocoladetaartje met zachte binnenkant en een bolletje tijmroomijs. Buiten wordt het donker, een volumineuze volle maan verlicht het buitenterras. We staren over het water. Wat een idyllische en bijzonder lekkere plek is dit. En wat gedurfd van Karpathios om hier te gaan zitten. Het is duidelijk, ook nieuwbouwsteden kunnen een detour dubbel en dwars waard zijn.

Delen:
Deel het bericht met je vrienden








Submit