Opera Nijetrijne in het deinende laagveen van natuurgebied de Rottige Meente

Laatst gewijzigd: 19 mrt 2017

Met kaplaarzen, truien, regenjassen en muggensticks lopen we vanaf de weg natuurgebied de Rottige Meente in. Niet in ik-ga-naar-de-opera outfit, maar praktisch gekleed, want de komende uren spelen zich vooral buiten af. Tussen dezelfde bomen, drassige, grassige paden en watertjes waardoor we een kwartier met z’n allen lopen voordat we bij de festivallocatie van Opera Nijetrijne arriveren. En dat klinkt allemaal heel groots, maar juist het kleinschalige van dit festijn is een groot deel van de charme.

Erg goede catering

Het zomerhuisje aan riviertje de Scheene van de bedenkster van het festival is de spil van het terrein. Een enorme tent is in haar achtertuin opgezet waar we na afloop met z’n allen aan lange tafels erg goed zullen eten en waar bij regen de voorstelling naartoe wordt verplaatst. Bij aankomst snijdt nu eerst iemand buiten in een kraampje een zelf gebakken en nog warme boterham voor je en schenkt een glas wijn in, boter en kaas pak je zelf. Het is 13:30 uur, het is droog, de middag is niet slecht begonnen. Even verderop een stand met koffie, cake en sandwiches, voor andere liefhebbers. Alles is bij Opera Nijetrijne op en top geregeld en er is aan niets tekort. En dat allemaal met uiterst beschaafd publiek.

Ieder jaar anders, altijd even creatief

Ieder jaar weer wordt er geëxperimenteerd met de locatie. Zo was ooit het zomerhuis zelf onderdeel van het toneel, terwijl het jaar erna de tribune was opgebouwd in de rivier en de acteurs door het zompige weiland te paard kwamen aangereden. Dit jaar staat het podium in het veldje aan de rivier naast de tuin, twee verdiepingen hoog en met twee speelzijden, zodat we na de pauze aan een andere kant van het podium zitten.

Komische opera’s uit de 18e eeuw

Vooral onbekende komische opera’s uit de 18e eeuw worden opgevoerd. Waren er in het begin van Opera Nijetrijne maar vier orkestleden en vier zangers, waaronder de inmiddels beroemde sopraan, dirigent en mede-oprichtster van het festival Barbara Hannigan, tegenwoordig is het een stuk groter allemaal. Niet alleen de omvang van de cast – dit jaar figuurlijk en letterlijk – en het leger vrijwilligers, ook het aantal bezoekers. De teksten zijn sinds een aantal jaar in het Nederlands. Leuk om eindelijk een keer het verhaal te kunnen volgen, maar het verhoogt tegelijkertijd het idee dat we naar een klucht aan het kijken zijn en dat is een beetje op het randje, maar ja, weten wij veel wat ze allemaal in het Italiaans zingen? Het is en blijft hoe dan ook op alle fronten een uniek en intiem festival.

DELEN: