Het verborgen strand van Rotterdam achter het Quarantaineterrein

Rotterdam heeft een heus strand aan de Maas. Geen opgeworpen zomerzand als onderdeel van een uitgekiende citymarketingstrategie om tijdelijk verkoeling te bieden aan bezwete inwoners. Nee, dit is een natuurlijk strand. En het is er al jaaaren.

Fietsen naar het Quarantaineterrein

Maar weinig mensen kennen dit rivierstrand, ook veel Rotterdammers niet. Dat begrijp ik wel, want het ligt goed verstopt in de Rotterdamse haven. Onzichtbaar vanaf het land. Ik ben vanuit de binnenstad op de OV-fiets gekomen. Die fietsroute alleen al is de moeite waard. Door de prachtige vooroorlogse fietserstunnel, onderdeel van de Maastunnel, dwars door de Waalhaven met zijn loodsen en schepen, over een overwoekerd fietspad, langs arbeidersdorp Heijplaat en dan door het hek van de voormalige Quarantaine-inrichting.

Rijksmonument

Het Quarantaineterrein heeft niets maar dan ook niets met de stad of de haven te maken. Het oogt als een groene lusthof waar konijnen rondhuppelen over kort geschoren grasvelden, waar het ritselen van de bladeren rustgevend klinkt en waar slingerende paadjes naar barakken leiden die op gepaste afstand van elkaar liggen. Niet zonder reden. In 1934 werd het terrein opgeleverd als locatie waar zeelieden die besmet waren geraakt met gevaarlijke, tropische ziekten, werden afgezet voordat hun schip de Rotterdamse haven in voer. Zo zijn er onder andere een ziekenbarak, isolatiebarak, ontsmettingsinrichting en mortuarium. Maar de bacillen zijn verdreven. Tegenwoordig is dit een vrijplaats en Rijksmonument waar enkele tientallen benijdenswaardige kunstenaars wonen en werken. Ik volg een van de paadjes om de barakken heen. Via een zelfgemaakt houten bordje ‘strand’ en over een kruip-door-sluip-door-paadje daal ik tenslotte door het groen af naar het zandstrand.

Strand aan de Maas

Het is een heiige dag als ik met mijn voeten in het zand sta en opkijk tegen enorme tankers die vlak voor mij over de Maas varen. Ik hoor niets. Geen motor, geen scheepstoeter, geen vogels. Er heerst totale stilte. Kom daar maar eens om in de binnenstad. Mijn uitzicht bestaat uit een leeg strand, een paar vissers op een golfbreker die naar hun hengels staan te staren, hier en daar een gebouw, hijskranen en gestapelde containers. Zwemmen mag hier niet, dus ik dompel mijn grote teen in het Maaswater en ga zitten in het zand, kijk wat om me heen. Zo relaxed dit. Leve het zalig nietsdoen. Het is dus met enige tegenzin dat ik dit kleine paradijs weer verlaat, met mijn fiets de waterbus op rijd en ik de stad met al zijn energieke rumoer al snel weer in zicht zie komen.

Documentaire Quarantaineterrein

Prachtige beelden van het Quarantaineterrein vind je in de documentaire Onzichtbaar Nederland, vanaf 13:03. 

Delen: